Powstanie Uniwersytetu Opolskiego w 1994 roku było wynikiem pracy i osiągnięć intelektualnych wielu pokoleń mieszkańców Śląska Opolskiego, pragnących mieć na swej rodzinnej ziemi najwyższej rangi instytucję życia naukowego i oświatowego, jaką w cywilizacji europejskiej jest uniwersytet.
Powstanie Uniwersytetu Opolskiego w 1994 roku, które było wielkim sukcesem opolskich elit politycznych i intelektualnych oraz wyrazem ich konsolidacji wokół pięknej idei, wyzwoliło w naszym regionie hamowane dotychczas ambicje, zdolności i możliwości. Młody uniwersytet w krótkim czasie, w ciągu kilkunastu lat swego istnienia w imponujący sposób zmienił swój kształt materialny, wznosząc bądź odbudowując, zwłaszcza w kadencjach rektorskich prof. Stanisława Sławomira Nicieji (trzy kadencje), imponujące obiekty dydaktyczne, laboratoria, pracownie, biblioteki specjalistyczne, nowe akademiki, rewitalizując zabytkowe budynki za kwotę ponad 200 milionów złotych. Dziś gmachy Collegium Maius (dawny barokowy klasztor dominikański), Collegium Minus (dawny neogotycki szpital), Villa Academica (secesyjna budowla), gmachy Collegiów – Pedagogicznego i Nauk Społecznych, dom studenta „Niechcic” (13 kondygnacji) należą do jednych z najbardziej okazałych i funkcjonalnych w polskim szkolnictwie wyższym.

Uniwersytet Opolski jako wspólnota studentów, uczonych i pracowników administracyjnych organizatorów procesu dydaktycznego, licząca około 20 tysięcy osób, miała i ma w swoich szeregach znakomitych uczonych.