Muzeum Regionalne w Oleśnie zaprasza na wystawę o australijskich Aborygenach.

     W okresie wakacyjnym i w pierwszym miesiącu nowego roku szkolnego w Oleskim Muzeum Regionalnym gości wystawa z Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi zatytułowana „Epoka Snu i inne czasy. Kultura i szuka australijskich Aborygenów”. Jej otwarcie odbyło się podczas obchodów jubileuszu 50-lecia oleskiego muzeum.

     Wystawa prezentuje broń myśliwską – bumerangi, toporki, oszczepy, miotacze, kije rzutne, maczugi, tarcze, miecze drewniane, biżuterię- sznury taneczne, wdowie paski, taneczne nakrycia głowy, fartuszki z włosów ludzkich, torebki z kory, siatki na żywność, instrumenty - trombity, warkotki, pałeczki perkusyjne, dzieła sztuki – obrazy na korze, malowidła kropkowe i rzeźby oraz rekonstrukcję szałasu aborygeńskiego.

     Aborygeni, rdzenni mieszkańcy Australii dzielili się na ok. 500 grup plemiennych. Prowadzili koczowniczy tryb życia. Po dotarciu w 1770 r. do wybrzeży Australii Jamesa Cooka przybyli na ten kontynent biali osadnicy. Dla tubylców rozpoczął się okres katastrofy. Musieli przenosić się na tereny w głąb kontynentu o bardzo niekorzystnych warunkach, dziesiątkowały ich ponadto choroby przyniesione przez przybyszy. Aktualnie Australię zamieszkuje 300 tys. Aborygenów co stanowi-1,6% mieszkańców tego kraju. W latach osiemdziesiątych XX w. zaprzestali koczowniczego trybu życia. W środkowej i północnej Australii większość rdzennych jej mieszkańców żyje w rezerwatach. Podstawowym zajęciem mężczyzn było polowanie na koale, kangury, myszy workowate, skoczki pustynne. Kobiety zajmowały się zbieractwem, przy pomocy kopaczki wygrzebując jadalne korzenie, bulwy, owady i drobne zwierzęta kryjące się pod ziemią. Zapasy żywności nosiły w plecionych siatkach lub koszach. Aborygeni wznosili szałasy z obrobionej kory drzewnej. Najważniejsze decyzje w koczującej grupie podejmowali starcy tworzący rodzaj rady. Rodziny aborygeńskie były najczęściej monogamiczne, najstarszym mężczyznom przysługiwało prawo do posiadania kilku żon.

     Epoka Snów to wedle przekonania Aborygenów czasy tak odległe, że nie pamięta ich nikt żyjący. Pamięć o tej epoce jest przekazywana z pokolenie na pokolenie. Epoka Snów to czas, w którym otaczająca człowieka przyroda zyskała aktualny kształt. Epoka Snów to czas pierwotnej szczęśliwości.

     Najuroczystszym obrzędem w życiu każdego Aborygena była inicjacja - przyjęcie młodego człowieka do grona dorosłych mężczyzn. Młody człowiek poznaje mity i prawa swojego plemienia, przechodzi próby charakteru i wytrzymałości fizycznej, nawiązuje duchowy kontakt z przodkami, od których czerpie siłę. Wtedy Epoka Snów ożywała dla inicjowanego i dla całej uczestniczącej w ceremonii społeczności. Niezwykła jest muzyka Aborygenów – nieco monotonny rytm wygrywany na prostych instrumentach - trąbitach zwanych Didjeridu z wydrążonych pni eukaliptusa, zakończonych ustnikiem z wosku. Na kontynencie australijskim mamy do czynienia z całą galerią rytów i malarstwa naskalnego. Dla Aborygenów blejtramem były również ich własne ciała, które na czas obrzędów pokrywali malunkami o rytualnym znaczeniu. W latach 70. XX w. w rezerwacie środkowej Australii powstał styl malarstwa kropkowego, które jest symbolicznym przedstawieniem mitów i wierzeń.

Wystawa dostępna w muzeum w Oleśnie, w godzinach otwarcia placówki. 

Wstęp wolny.